Dolomieten 2008: Via ferrata Strobel en het gebied rond de Monte Schiara

7 juli 2008:

De dag begon vanuit een bed & breakfast logement in het dorp Agordo. Daar waar we de avond tevoren neergestreken, nadat we de autorit van het Zugspitze gebied naar de Dolomieten net achter de rug hadden. Een camping was in de buurt van de provincie hoofdstad Belluno in geen velden of wegen te bekennen, het was laat en het regende ook nog. Dit was de beste oplossing.

Toch reden we na het ontbijt weer terug naar Belluno, want we hadden nog geen kaart van het te beklimmen gebied. Het werd zodoende een uur of twee eer we aan de wandeling naar de hut begonnen. Het was een pittige onderneming naar de beoogde hut, een immer klimmend pad omhoog, met een goed gevulde rugzak om meerdere dagen in een hut mee door te kunnen brengen. Het weer zat niet mee, want het regende het grootste deel van de wandeling. We kwamen dus niet alleen nat van het zweet aan. De rugzakponcho beschermde goed tegen de regen, maar conserveerde het zweetvocht des te meer.

De hut, Rifugio 7^e Alpini, was bijna uitgestorven. Slechts de vriendelijke beheerders (man, vrouw en dochter van een jaar of 18) waren er om ons te vergezellen. We voelden ons bijna kind aan huis.

8 juli 2008:

De volgende ochtend voelden we ons nog meer kind aan huis. Het donderde en bliksemde en het hemelwater stortte met bakken tegelijk op het dak van de rifugio. Na tot 10.30u gewacht te hebben konden we toch nog op pad gaan, op hoop van zegen want er hing nog genoeg regen in de lucht. Een flauw waterig zonnetje waagde nog te schijnen in de aanloop van een klein uur, voordat we begonnen aan via ferrata Sperti. Het was een pittig ding met steile stukken, maar goed gezekerd met staalkabels. Vlak voor de top bij Bivak Sperti begon het, nadat de lucht weer helemaal betrokken was, te spetteren. Nog net voordat echte stortregens begonnen neer te dalen lukte het om de hut op 2000m te bereiken. Het weer bleef erg lang slecht, het onweerde en regende onophoudelijk en voortdurend zaten we in de mist. Tot half zes bleven we daar verveeld en kil in de hut en deden allebei een flinke middagdut.

Het leek bij het begin van de avond wat op te klaren en gingen daarom vol goede moed op stap. We liepen door tot de volgende bivakhut, Bivacco Bernardino op 2320m. Het was opnieuw een pittig, zwaar traject, wellicht het vervolg van de via ferrata Sperti. Het was lastig, omdat het langzaam begon te schemeren en het mistiger en donkerder, dreigend werd. Vlak voor de bivak moesten we eerst een stuk dalen om een honderd meter lager water uit de rots te kunnen opvangen.

9 juli 2008:

We sliepen uitstekend in de hut en werden pas om 8 uur wakker. Op ons gemak vertrokken we pas anderhalf uur later voor de klim naar de top van de Monte Schiara op 2565m. Het was een eenvoudige klim zonder noemenswaardige problemen. Op de top lag het ijzeren kruis als een oorlogsslachtoffer op zijn kant. Wellicht was het getroffen door de bliksem. De top maakte met constant wisselende bewolking een mysterieuze indruk.

Zowel de klim omhoog als het op en afdalen van de top behoorde tot de via ferrata Berti. Nergens was het echt lastig, overal waren voldoende zekeringskabels, maar het kostte meer tijd dan verwacht was. Pas na ongeveer twee uur waren we bij de volgende bivak, Marmol op 2260m.

Na een pauze van een half uur volgde het klapstuk van de dag, de afdaling over via ferrata Marmol. Het was een constante afdaling van 2 ½ uur, die wij 19 jaar eerder in onze onschuld ongezekerd gedaan hadden. Het was spectaculair met overhangen, ladders, smalle richels, gladde rotsen en veel moeilijk steil klimwerk. Om 16.30u waren we terug in rifugio 7^e Alpini.

15 juli 2008,

We zaten weer enkele dagen op camping Dolomiti, van waaruit het eenvoudig was om het startpunt van via ferrata Albino Michielli-Strobel te bereiken. De auto kon langs de weg voor Gasthof Fiames (1293m) geparkeerd worden. Aan de andere kant van de weg liep een klein pad in de richting van het bos, waar binnen enkele honderden meters een steile klim omhoog begon. Een uitstekend gemarkeerd pad liep door voornamelijk met dwergsparren begroeid bos omhoog tot het punt waar rotswanden abrupt omhoog torenden. In 45 minuten waren we bij het begin van de via ferrata. Voornamelijk in de schaduw liep de klim in een drietal steile etappes goed gezekerd bijna loodrecht omhoog. Niet eenvoudig klimwerk, vaak met grote stappen, maar nergens echt moeilijk. Uitzichten in de diepte van het dal waren spectaculair, je kon de auto en de weg een kilometer diep zien liggen. Het kostte ons bijna 2 uur om op de top van Punta Fiames, 2240m te komen. In de volle zon zaten we daar minstens een half uur van het gave vergezicht te genieten.

De afdaling ging eerst geleidelijk over een smal, rotsig, licht begroeid pad, maar werd steeds smaller en steiler. Toen de pas, forcella Pomagnon op 2108m zichtbaar werd, moest een stukje in een mini afgrond afgedaald, alvorens de weg vlakker werd. Na de pas volgde een saaie, klassieke geröll afdaling. Ik daalde vlotter af dan ik gewend was, want ik kon goed gebruik maken van mijn stokken. De laatste 200 hoogtemeters liepen eerst via een kronkelpad door de rotsen tot het steeds dichter begroeid werd en een breder bospad volgde. Binnen twee uur waren we terug in het gehucht Fiames.

Ga naar home     II     bergsport   II