Beklimming Pic Aneto
De start was zoals we die gepland hadden: de wekker
liep om 04.00u af en we kropen de tent uit op camping Aneto in het gebied bij
het stadje Benasque. Om half 5 kwam de bus die ons binnen tien minuten op het
verzamelpunt van La Besurta (1940m) bracht. Het was
nog helemaal donker, de hemel vol sterren en een klassieke kromme maan, luna
Turca op zijn Italiaans. Er dreven
in de verte enkele wazige wolken.
Gewapend met zaklampen liep een grote groep met
Aneto- beklimmers omhoog naar de hut. Koeien lagen op de paden en brachten
mensen aan het schrikken en aan het lachen. Nog voor zessen kwamen we aan bij
Refugio de la Reclusa op 2790m. Hier aten we een broodje en dronken we thee op
ons gemak. Om 6.30u vertrokken we voor de tocht, terwijl het nog behoorlijk
donker was. Haperend zette de schemer in bij de eerste stappen verder omhoog.
De beklimming werd in een grote groep ingezet, maar spoedig viel deze uiteen.
Het vlotte bij mij bijzonder in het begin en ik voelde mij een soort Lance Armstrong
die langzaam steeds meer mensen inhaalde die te hard van stapel gelopen waren.
Van de zonsopgang pikte ik slechts enkele fraaie stralen in de vallei mee,
daarna kwamen wolken opzetten, waardoor de hele omgeving in een kille nevel
gehuld werd. Het werd lastig om het pad en steenmannetjes te vinden, maar met
een groep klimmers bij elkaar lukte het beter. De kou werd steeds heviger
voelbaar en het werd noodzakelijk om de optimistische korte broek te verruilen
voor een lange en de jas erbij aan te trekken. Na ongeveer twee uur klimmen
kwamen we bij een markant punt, Portillion Superieur op 2908m.
Na een korte pauze wilden we verder gaan, maar door
de mist konden we heg noch steg vinden. Fritz mopperde er lustig op los. Toen
een volgende groep ons inhaalde, liepen we samen verder totdat de gletsjer
bereikt was. Het eerste deel van het sneeuwveld was zwaar, maar goed te doen.
Het tweede deel liep tamelijk steil omhoog maar was loodzwaar. Je kon geen hand
meer voor je ogen zien, maar door de inspanning had je het in ieder geval niet
koud. Stijgijzers waren bij het
sneeuwveld omhoog niet nodig. Aan
het einde van de gletsjer op ongeveer 3100m bleek de klim verder omhoog het
volgende struikelblok. Opnieuw wachtend op een groep om gezamenlijk de weg te
vinden, werd de kou steeds hinderlijker. Nadat de weg eenmaal gevonden was,
restte nog een klim van een half uur.
11.15u: slechts één lastige passage verwijderd van de echte top. Ik deed een poging om er heen te lopen, maar er waren drie beperkingen:abominabel zicht, een erg harde vlagerige wind en een ijzige kou. Mijn handen sloegen direct rood uit en werden praktisch gevoelloos bij het vastpakken van de rotsen. Ik vertrouwde het niet voldoende om het laatste stukje door te klimmen, dus heb ik mij beperkt tot de hoogte van 3380m. Fritz ging wel, deed sokken om zijn handen en waagde het erop. Binnen tien minuten was hij terug van de kille top.
in de mist op de top