Hammersbach - Zugspitze
Het gebied in Duitsland rond de bekende skispringschans van Garmisch- Partenkirchen bleek veel mooier dan we ooit gedacht hadden. We hadden vier dagen gewandeld, geklauterd en geklettersteigt en wilden nog een klapper maken voor de laatste dag in het gebied van de Zugspitze. We hadden nog serieus gedacht aan de grootste uitdaging, de Jubileumsteig van de Alpsptize naar de Zugspitze. Dat was een klettersteig over vele bergkammen en graten, met weinig hulpmiddelen, weinig markering en eigenlijk een pure zoektocht van top naar top. Toch leek het ons net een te onzekere, gewaagde onderneming, zodat we uitkwamen op een ander hoogstaande uitdaging: de wandel/klim/klettersteig van Hammersbach naar de Zugspitze.
Zaterdag 5 juli. Fritz was jarig en ik feliciteerde hem enkele minuten na het afgaan van de telefoonwekker. Meer hoef je niet tegen hem te zeggen, want zonder koffie is hij nog niet aanspreekbaar. Het was half zes geweest, we deden onze ochtendrituelen, aten en dronken goed en na een autoritje van enkele kilometers vanaf camping Zugspitze in Grainau parkeerden we de auto bij het gehucht Hammersbach, 758m. Het was al ruim een uur later, de zon brandde vroege ochtendstralen in mijn nek. Dat was maar van korte duur, want een pad liep langzaam stijgend langs een beek dik in de schaduw van een goed begroeid bos. Na ongeveer 50 minuten bereikten we de ingang van de kloof van het Höllental.
Deze kloof bleek voor ons een sensationele verrassing! Als door een spookhuis liep de weg door grotten en tunnels met doorkijkjes naar de kloof en snelstromend beekwater. Over bruggetjes, langs of onder druppelende, lekkende wanden en watervallen. Het was een bijzondere ervaring. Na 20 minuten en de laatste tunnel opende de kloof zich, liep het pad steiler omhoog en bereikten we om 8.30u de Höllentalanger Hütte op 1379m.
Op het terras van de hut een ruime pauze gehouden en een flink stuk torte gegeten.
Na een kwartier lopen vanaf de hut begon de eerste serieuze klettersteig. Het was eenvoudig klim- en klauterwerk, waar we een half uur over deden. Daarna volgde nog een uur steeds vermoeiender omhoog wandelen tot we in een groot dal uitkwamen, waar het laatste gras groeide en een grote sneeuwvlakte zichtbaar werd.
Op de laatste grasperkjes namen we een uitgebreide pauze in de toen nog fel schijnende zon. Even bakken en bunkeren voor de volgende inspanning die zou komen. Met de stokken in de hand bereikten we binnen een kwartier het sneeuwveld dat de harde bedekking van de uitlopers van een gletsjer vormde. Het pad was duidelijk door de vele mensen voor ons gebaand, zelfs de stappen waren voorgevormd. Het vlotte ondanks de zware, langzaam oplopende stappen goed door de sneeuw, zwetend bereikten we ruim binnen een uur na een duidelijke bocht midden in het veld de rotswanden.
Vanaf dit punt restte een klim van 500 hoogtemeters steil omhoog. De route was helemaal gezekerd met staalkabels en bleek een lange ononderbroken via ferrata. Er waren veel mensen bezig met de klim en soms was het filelopen naar de top. Nergens kon je echt goed doorlopen, wat lastig werd, omdat de bergwand na tweehonderd hoogtemeters gevangen werd in een wolk. Het werd daardoor mistig en kil, soms ook winderig. Het was een klim zonder enig probleem verder, technisch eenvoudig, maar wel flink steil en soms vermoeiend. Plotseling waren we echter boven. Het klimmen ging in zo’n ritme dat het echt een verrassing was. Vol ongeloof stonden we boven in een mistig landschap waar tientallen mensen van de andere kant kwamen om een klein klimmetje naar de top te maken. Het was 14.30 u en in 5 ½ uur zuivere loop/klimtijd hadden we de Zugspitze op 2962m bereikt, een overbrugging van 2200 meter.
Hierboven was het een toeristisch gekkenhuis, want meerdere liften liepen naar de hoogste top van Duitland. Het voordeel daarvan was wel dat de afdaling dan ook op een makkelijke manier gedaan kon worden.
